Ngabojeg teh saurna tos janten karakter khas urang Sunda. Nu matak ka urang Sunda mah sok seueur nu nyebat “murah senyum” (naon atuh istilah Sundana mah, amis biwir kitu ?). Da eta panginten, sadidintenna teu weleh dieusi ku ngabanyol jeung ngabanyol. Seuri teh landong jamedud, ubar kasusah, panglipur rarudet hate. Asal ulah so teh dugika ka S-3, nyaeta Sok Seuri Sorangan. Nu kitu mah namina “gelo” tea. Tah dina kasempetan ieu, sim kuring ngajak saderek pala-blogger nu nyumpingan blog sim kuring kangge seseurian. Sim kuring midangkeun sababaraha hiji tulisan humor anu sim kuring niley pangbodorna, dikutip tina Majalah Humor “Cakakak”, edisi nu munggaran (Mei 2010) sareng edisi nu kadua (Juni 2010). Mulei ti denget ieu, artikel HAUS (HAyu Urang Seseurian) ieu bakal jadi artikel nu maneuh ngeusi blog Tulas-Tulis. Mangga, wilujeng maos HAUS edisi kahiji, lajeng wilujeng ngabarakatak.
Si Papah Naon Damelna ?
Tini sakola kakara kelas hiji SD. Bada magrib ngariung jeung kulawargana di patengahan bari lalajo film animasi “Ipin & Upin”. Di dinya aya indungna, bapana, adina jeung lanceukna.
“Mah, ari anu ngalahirkeun Tini teh saha ?”, Tini nanya ka indungna.
“Anu ngalahirkeun Tini teh Mamah, anu matak Tini kedah nyaah ka Mamah,” tembal indungna.
“Ari nu ngalahirkeun Teteh ?”
“Sami Mamah.”
“Si Ade ?”
“Anu ngalahirkeun si Ade, Mamah deuih.”
“Janten sadayana dilahirkeun ku Mamah nya ?”
“Muhun”
“Ari si Papah naon damelna atuh ?”, ceuk Tini bari melong ka bapana bari rada sinis.
